من اینجا زندگی کردم

هنوزم عطر نفس هاش ...

چشمهایت را که باز می گذاری نورش

کور می کند  روز های از سرگرفته .از آخر گرفته..

 این همان تصرف منست..

تصرفِ  بیخ و بن  ِ های  ویران نشده..

تصرف آرمان های   پشت نرده..پشت پرده..

از ریشه ی گیسویم تا پلک های چشم تو      

                                                پر از شوره

 به من لبخند می زند

                                  این املاح

در این تلخی  مبهوت  از هزاران  هزار ذرات تحمل

یک

دو

سه

چهار

پنج

شش

هفت

هشت

نه

ده

یازده

دوازده

سیزده

چهارده

پانزده

و شانزده می شود فلسفه ی اعداد ...

و جرعه ایی می شود و تسکینم میدهد

دستی به شانه ام می خورد.هفدهم و هجدهم و نوزدهم و....عمر   هم می شویم.

وقتهایی میشه که با تمدن حرفم میشه

با  بارون

با    آفتاب

با سایه

حرفم میشه

اما با " میش ها " مهربونم...

باز با جاده حرفم میشه ... این همه راه ...این همه " این پا و اون پا "...

بعدش ..عقربه های ساعت مچی ام  اخم   و تَخم میکنن...بعد " تو  " با من حرفت میشه...

بعدش دنیا م میشه حرف تو  حرف...مثل  خُر و پُف خرس های  حاکم ..مثل لولیدن کرم در چمنزار..

 و آخرش ....تو میگی چقدر بد اخلاقی.

بنا به عادات ماهانه این ماه هم میمیرد در مرداد..

هنوز " نوچ " ی های این فاصله   تا مرداد  کش می آید ...و من این کش هار ا مثل یک گلوله می پیچم..و بعد دانه دانه  برف های نیامده را می شمارم ..و برای تن ت یک پلیور   کشی می بافم..چقدر زوایا دار ی تو...

حالا هی بگو...چه خبر؟ چیکار می کنی ؟

این سطح های سخت روح منو چنگ می زنه

من هم موهای تو را ...

و فراتر از بودن ؛  هنرمند انه   ؛ یک موجودیت می شیم  ..یک نت لب یک جریان ...

و می ریم تا فردا رو به سرقت ببریم .

    کی میشه  

مثل باران های بی موقع  بر هم نباریم

و کله ی سحر بشینیم پای قل قل سماور و نون و چایی بخوریم

و برامون اصلا مهم نباشه ون گوگ نقاش بود یا کارگر..

یا این بیانیه رو شنیدی ؟ و اون کانالو دیدی..؟ و تو هم دیگه از بتون ریزی حرف نزنی..از نقشه ی

ساختمون حرف نزنی..

آنقدر حواسمون پرت هم بشه که چکه چکه مربا ها بریزه روی سفره و نعلبکی..

حتی متوجه این نشی که چای دم نکشیده به تو دادم...از هول ِ اینکه  زودتر چهار زانو بشینیم روبروی

 هم...

و من برات از  شعرام  بخونم

اما همش یادم میره که از شعرام خوشت نمیاد.

.و تو دروغکی سرتو  حرکت میدی ...و دوباره بی موقع بر هم می باریم...

اون : بیا با هم منطقی و رو راست حرف بزنیم.

من : باشه.

اون: به نظرت اول اگه انتخاب کنی بعد عاشق بشی بهتر و عاقلانه تر هستش یا نه اول عاشق بشی و بعد بگی خدا بزرگه. یه چیزی می شه بالاخره......من که میگم راه اول درسته..آره ؟

من: تو درست می گی.دقیقا درست می گی.

و حلقه های دود سیگار میخواد خفه ام کنه ..از این بغض سیاه ..از این حقیقت تلخ....

که عشق هیچ وقت با آدم راه نمیاد...

بغض نوشت :این روزها مشغله ی کاری و امتحانها نمیذاره بیام نت.....